بزرگ کردن پستان در زنان برای زیبایی
مقدمه
بزرگ کردن سینه یکی از شایع ترین اعمال جراحی زیبایی مورد در خواست بانوان است. این فرایند شامل عمل جراحی است که مواد و پروتز های مصنوعی برای افزایش اندازه و بهبود شکل سینه ها مورد استفاده قرار می گیرد .
برآورد ها و حدس ها حاکی از آن است که بیش از سه میلیون زن در سراسر دنیا در 35 سال اخیر پروتز سینه گذاشته اند و هر سال دهها هزار زن می خواهند که تحت این عمل جراحی قرار گیرند .بسیاری از زنان تصور می کنند که انجام عمل بزرگ کردن سینه باعث بهبود و بهتر شدن اندازه و شکل سینه ی آنها می شود؛ چون بر این باورند که سینه هایشان بسیار کوچک و اندازه یا شکل آن نا موزون ، نا متوازن و یا غیر جذاب است . بعضی از زنان سینه هایی دارند که کاملا رشد نکرده اند یا بعد از حاملگی با تغییر وزن یا پیر شدن به میزان قابل توجهی اندازه و شکلش را از دست داده و تغییر کرده اند .
تصمیمی که برای انجام عمل بزرگ نمودن سینه گرفته میشود باید کاملا شخصی و آگاهانه باشد و نباید صرفا برای خشنود کردن کس دیگری گرفته شود.مثل هر عمل جراحی زیبایی دیگر، عمل بزرگ کردن سینه هیچ کدام از مشکلات اصلی زندگی را حل نمی کند، اما ممکن است به افزایش اعتماد به نفس و شکل ظاهری بیمار کمک کند.تمام فواید بالقوه مورد بحث قرار گرفته و در زمان مشاوره مورد بررسی قرار می گیرند.
امروزه زنی که می خواهد عمل بزرگ کردن سینه را انجام دهد حق انتخاب در نوع عمل جراحی را دارد، بدین طریق می تواند نمای ظاهری و نتیجه مورد نظر را بدست آورد . بعضی از این حق انتخاب ها عبارتند از :نوع، اندازه، محل قرارگیری و برش ایجاد شده و همچنین جهت جاگذاری پروتز سینه.مشخصا برای هر انتخاب ، فواید و مضراتی وجود دارد. به هر حال اگر به مراجعه کننده اطلاعات مناسبی داده شود او می تواند تصمیم بگیرد که کدام روش مناسب او می باشد.
اطلاعات اصلی و اساسی در مورد پروتز ها سینه
مهم است که بدانیم پوسته ی خارجی یا پوشش تمام پروتزها از سیلیکون ساخته شده است .اگرچه، ماده ی پر کننده ی موجود می تواند متفاوت و از مواد مختلف باشد که این مواد عبارتند از : آب نمک، ژل سیلیکون خالص که خود به دو دسته ی ژل ساده یا ژل منسجم (همبسته) تقسیم می شود . ژل شکر و نمک (هیدروژلی) و روغن سویا(تری لوسنت) که اخیرا کشف شده اند فعلا تا بررسی های بیشتر در مورد ایمنی آنها، مورد استفاده قرار نمی گیرند.
ژل سیلیکونی فعلا رایج ترین نوع مورد استفاده می باشد. در اروپا نمودارهای فعلی توزیع فروش [70%سیلیکون، 15% آب نمک، 15%برای پر کننده های دیگر مثل هیدروژن و روغن های سویا] را نشان می دهند.چون ژل سیلیکونی از سال 1963در دسترس می باشد بنابر این جراح ها بیش از 35 سال است که در مورد این نوع پروتز تجربه دارندو این زمان استفاده بیش از هر نوع دیگری می باشد . در طی سال ها تغییرات و پیشرفت هایی ایجاد شده که پوشش های سطحی از موادی با فرمولاسیون جدید تر ساخته شده اند و این پوشش ها طوری طراحی شده اند که "خونریزی" و انتشار مقادیر بسیار کم ژل پر کننده را به حداقل می رسانند .
جالب توجه اینکه پروتز ژل سیلیکون استاندارد، به خاطر نرمی ذاتی ژل سیلیکون بیش از انواع پروتزها احساس سینه طبیعی را ایحاد می کند.
مختصر اطلاعاتی در مورد سیلیکون
بدون شک بسیاری از خانم ها در مورد این نوع عمل جراحی داستان های ترسناکی شنیده اند ، ازجمله مسمومیت زایی سیلیکون ، بیماری های مربوط به بافت . در نتیجه در مورد عمل بزرگ کردن سینه در هشت سال اخیر تبلیغات مخالفی دریافت شده است مخصوصا به واسطه عملکرد غیر مسئولانه ی رسانه ها که بدین طریق علی رغم حقایق موجود، ادعاهایی در مورد ایمنی سیلیکون شده است . بدون شک، بیشتر این داستان ها بعد از این که FDA - مدیریت غذا و دارو در امریکا- در ژانویه ی1992 استفاده از پروتزهای سیلیکونی را قدغن کرد بوده است .
FDA به این نتیجه رسیده بود که "هیچ سند و مدرکی وجود ندارد که ژل سیلسکون که پروتزها با آن پر میشوند ایمنی ندارند، اما مدارک برای اثبات ایمنی آن کم و ناکافی است." موارد بالا نتیجه دعوی حقوقی بر ضد تولید کنندگان پروتزهای سیلسکونی بود. این دعوی از طرف زنانی مطرح شده بود که از پروتز استفاده می کردند و نشانه ها و علائم زیادی از بیماری ای که " بیماری خود ایمنی مربوط به سیلسکون" نامیده شده است را دارا بودند. در حقیقت بررسی مدارک دادگاه در آمریکا نشان داد که بیش از 216 نشانه ی جداگانه در ارتباط با شیوه های پر کردن ژل به ثبت رسیده است این تعداد تنوع نشانه مجزا در هیچ بیماری دیگری دیده نشده است !
از این زمان به بعد فعالیت ، بحث و گفتگوهای قراوانی درمجامع پزشکی انجام شد تا ایمنی و یا خطرناک بودن ژل های سیلیکونی را اثبات کنند. برای این کار مقدار زایدی اظهاریه و بیانیه منتشر شد و نتایج زیادی گرفته شد . به طور خلاصه بعضی از آنها عبارتند از :
1) در ژانویه 1992مسوولین بهداشت به جراحان و پزشکان اطلاع داند که دپارتمان بهداشت احساس می کند که هیچ دلیلی برای عدم استفاده از پروتز به خاطر هراس و ترس ها موجود در امریکا وجود ندارد !
2) در آوریل 1994 یک کمیته متخصص که توسط دپارتمان بهداشت تعیین شده بود، به این نتیجه رسید که هیچ مدرک علمی در مورد ارتباط پروتز های سیلسکونی با بیماری خود ایمن یا بیماری بافت همبند وجود ندارد.
3) ادعاهایی وجود دارد که سیلیکون کلا باعث ایجاد یک سندرم جدید می شود. این ادعاها براساس گزارشهای موردی است و بنابر این نوع مطالعاتی برای اثبات این ادعاها وجود ندارد. در پاسخ به این ادعا ، کالج روماتولوژی امریکا در اکتبر 1995 بیانیه ای بر اساس مطالعات تحقیقاتی روی بیشتر 78000زن منتشر کرد . بیانیه به این صورت بود که سیلیکون بیماران را در معرض هیچ خطر اضافی در مورد بافت همبندی یا بیماری روماتیسمی قرار نمی دهد و هیچ دلیلی برای منصرف کردن افراد از این عمل جراحی به خاطر ابتلا یا وخیم تر شدن یک بیماری و نگرانی از بیماری های بافت جود ندارد .
4) حداقل 29 مورد مطالعه و مقاله در سالهای اخیر در سراسر دنیا به چاپ رسیده است که بیشتر از 200000 زن در این مطالعات مورد بررسی قرار گرفته اند و در هیچکدام از آنها رابطه ای بین بیماری موسوم به "بیماری خود ایمن سیلیکون " و پروتز دیده نشده است .
5) کشف سیلیکون در مایعات بدن باید بصورت علمی و بصورت پرسپکتیو مورد بررسی قرار بگیرد، سیلیکون به میزان زیادی در محیط اطراف ما و در بدن بیشتر مردم وجود دارد . تماس و ارتباط ما با سیلیکون در طول زندگیمان زیاد است و سیلیکون به طور گسترده در داروسازی مورد استفاده قرار می گیرد. سیلیکون بعنوان یک لابریکنت در هر نوع سوزن یک بار مصرف، سرنگ و لوله های درون سیاهرگی مورد استفاده قرار می گیرد .
سیلیکون در روژ لب ها، لوسیون ها برنزگی، فرایند های تولید غذا، کرم های پوست، اسپری مو و لوازم آرایشی کاربرد دارند. در بیش از 1000محصول دارویی از سیلیکون بعنوان یک جزء سازنده یاد می شود و حتی در فرایند تولید دریچه های مصنوعی قلب، مفاصل و دستگاه تنظیم ضربان قلب مورد استفاده می گیرد.
6) در جولای 1998،دپارتمان بهداشت به دنبال بررسی ها و مطالعات کمیته ی تشکیل شده برای بررسی ایمنی پروتزهای سیلیکونی، یافته ها و نتایج خود را منتشر کرد. این کمیته که بیشتر از دانشمندان و استادان دانشگاه تشکیل شده بود به این نتیجه رسید که هیچ مدرک علمی در مورد ارتباط پروتزهای سیلیکونی با این بیماری وجود ندارد. (گزارش 36 صفحه ای کامل ان را میتوانید از روی اینترنت دریافت کنید.
با توجه به این بیانیه، باید قبول کرد که شاید بعضی از زنان که عمل جراحی بزرگ کردن سینه داشته اند، در آینده دچار ناراحتی خود ایمنی یا بافت همبندی بشوند .چون این بیماری ها نسبتا در میان مردم متداول و رایج می باشند.مساله این است : بدون توجه به اینکه آیا آنها عمل پروتز گذاری سینه داشته اند یا خیر ، آیا ممکن نیست که به هر حال دچار این بیماری ها شوند ؟
این نوع سؤالات فقط با تجزیه تحلیل آماری دقیق قابل پاسخ دادن است. سپس اگر مشخص شد که گروهی از زنان که عمل پروتزگذاری سینه ی سیلیکونی داشته اند، تعداد بیشترشان دچار بیماری های خود ایمنی هستند؛ شاید بتوان یک ارتباط موقتی و اتفاقی بین این موارد پیدا کرد .
در این لحظه بعد از بررسی تمام اطلاعات و داده های مربوطه، باید بگوییم هیچ مدرک علمی و قاطعی وجود ندارد که نشان دهد مواد سیلیکونی موجود در پروتزهای سینه خطر بیماریهای بافت های همبندی یا سرطان سینه را افزایش می دهد.
دکتر زهرا طباطبائیان

ویتامین B6 پیریدوکسین
ویتامین B6 را می‎توان در سبوس، گندم، برنج، جو، جوانه گندم، جگر، مخمر آبجو، قلوه، سویا، طالبی، کلم، بادام زمینی، گردو، زرده تخم‎مرغ، گوشت، سیب‎زمینی، شیر، گاو، لوبیا، موز، خربزه، انگور، انجیر، کلم، تره فرنگی و فلفل سبز پیدا نمود.

1.   ویتامین B6 حلال در آب است و مازاد آن از بدن دفع می‎گردد و به خاطر همین هنگام کمبود در بدن باید جایگزین شود.

2.  ویتامین B6 از سه ماده پیریدوکسین (Pyridoxine) ، پیریدوکسال (Pyridoxal) ، پیریدوکسامین (Pyridoxamine) ساخته شده است که همگی به هم مرتبط بوده و با هم عمل می‎کنند.

3.   ویتامین B6 باعث جذب پروتئین و چربی در بدن می‎شود.

4.   ویتامین B6 ضدتهوع است.

5.  کمبود ویتامین B6 باعث تورم بدن، ریختن موها و خونریزی می‎شود و پوست بدن شوره می‎زند. اگر این کمبود ادامه پیدا کند باعث کم‎خونی و از بین رفتن بافت‎های بدن می‎گردد.

6.   کمبود  ویتامین B6 باعث ضعف اعصاب و فعالیت عصبانی، دشواری در راه رفتن و درد شکم را به وجود می‎آورد.

7.  خانم‎هایی که دچار حالت استفراغ حاملگی می‎شوند بهتر است روزانه کمی بادام زمینی میل کنند چون مقدار ویتامین B6 در آن زیاد است.

8.   برای لطافت پوست بدن نیاز به ویتامین 

موهای زاید و روشهای از بین بردن آنها
چه بخواهیم چه نخواهیم موها همچنان رشد خواهند کرد؛ البته اگر روی سرمان باشد بسیار هم خوشحال می شویم ؛ اما اگر در نواحی دیگر مثل بالای لب ، چانه ، گونه ، پشت ، پاها، انگشتان دست یا پا باشد اصلا خوشحال نمی شویم که هیچ ، بلکه کلافه هم می شویم.
به هر حال راههای مختلفی برای نجات از دست موهای زاید وجود دارد که بهتر است با آنها آشنا شوید البته هیچکدام از آنها 100 درصد دایمی عمل نمی کنند.
رشد موهای زاید علل مختلفی دارد ممکن است به دلایل ژنتیکی باشد یا بر اثر مصرف داروهای خاصی مثل هورمون ها یا استروئیدها باشد.
گاهی ناهنجاری های پزشکی مثل بالابودن هورمون مردانه آندروژن یا وجود تخمدان های پلی کیستیک باعث بروز این اتفاق می شود.
به هر حال رفع علت در موارد بیمارگونه راه حل اصلی خلاصی از شر موهای زاید است که باید به وسیله پزشک متخصص درمان شود، اما راه حل های مختلفی برای برداشتن این موها وجود دارد که می توان از آنها استفاده کرد.
تراشیدن: میزان رشد موها تعیین می کند که چند بار در هفته باید آنها را تراشید. این روش بهترین راه برای خلاصی از شر موهای پا، دست یا صورت است.
کندن موها: این روش جزو دردناک ترین روشهاست ، اما اگر تعداد موهای زاید اندک است جزو بهترین روشهای حذف موی زاید است ؛ مثلا استفاده از موچین برای کندن موهایی که تک وتوک در صورت وجود دارند یا برای کندن موهای ابرو که روش متداولی است.توجه داشته باشید که برای نواحی بزرگ و پرمو نباید از این روش استفاده کرد، چرا که باعث رشد مو در محل یا حتی ایجاد زخم در ناحیه می شود.
پیلاسیون (موبر): درباره نوع کرم موبری که تهیه می کنید بسیار محتاط باشید. همه این کرمها مثل هم نیستند؛ به عنوان مثال کرم موبری که برای برطرف کردن موهای نواحی تناسلی به کار می رود برای صورت قابل استفاده نیست. این مواد شیمیایی ساقه مو را حل می کنند و باعث می شوند رشد موهای بعدی با تاخیر صورت گیرد. ممکن است این مواد باعث بروز سوختگی های سطحی شوند. اگر شما سابقه واکنش آلرژیک دارید، قبل از استفاده از این کرمهای موبر با پزشک متخصص پوست ، مشورت کنید.
موم گرم: این کار را می توانید یا در منزل به وسیله یک فرد حرفه ای در سالن های زیبایی انجام دهید. موم گرم ممکن است به طور کلی موها را از میان نبرد و بعضی از آنها را تنها از ساقه قطع کند.یکی از عوارض این روش ، بروز عفونت است که باید به آن توجه کرد تا محل مورد نظر قبل از انجام کار خوب تمیز شده باشد.
برداشت مو با لیزر: این روش یکی از طولانی ترین روشهاست که به 3 تا 4 جلسه درمان (یا حتی بیشتر) نیاز دارد؛ البته این رویه برای همگان مناسب نیست ، بلکه موهای مورد نظر باید تیره باشند.در این روش از پرتوی لیزر برای حذف با لب مو استفاده می شود. این روش گران قیمت و گاهی دردناک است. این روش را تنها پزشکان مجرب و آموزش دیده می توانند انجام دهند و برای گرفتن نتیجه مورد نظر باید کمی صبر و حوصله به خرج دهید.
الکترولیز: الکترولیز روش حذف موهای زاید است که خود فرد نمی تواند آن را انجام دهد و باید به وسیله فرد دوره دیده صورت گیرد؛ اما برای حذف موهای صورت و بدن (هر دو) قابل استفاده است.در این روش ، مرکز رشد مو به وسیله فرکانس رادیویی با موج کوتاه تخریب می شود به صورتی که یک وسیله بسیار نازک وارد فولیکول مو شده و مرکز رشد مو را از میان می برد و بعد مو با استفاده از موچین و بدون ایجاد درد برداشته می شود. طول انجام کار بین 15 دقیقه تا یک ساعت متغیر است.باورهای درست و نادرست درباره الکترولیز بعضی معتقدند الکترولیز دردناک است ، اما حقیقت این است که چنین روشی معمولا درد و ناراحتی ایجاد نمی کند. در روشهای جدید الکترولیز، هرگونه ناراحتی و درد از میان رفته است. در بعضی نواحی حساس ممکن است از بی حسی موضعی استفاده شود.
بعضی دیگر معتقدند در این روش ، موها به طور دایم در محل مورد نظر از میان می روند. درباره این نظر باید گفت باور ذکر شده کاملا صحت دارد و پس از طی دوره مورد نظر، موها به طور کامل محو می شوند.برخی افراد می گویند روشهای حذف موی زاید که به صورت موقت عمل می کنند بهتر است. باید گفت این روشها بسته به محل استفاده ، تفاوت دارد؛ مثلا دپیلاتورهای شیمیایی (مثل کرمهای موبر) اغلب برای حذف موهای پا استفاده می شوند که برای این مناطق مناسبند، اما برای صورت چندان مناسب نیستند.اینها مواد شیمیایی تحریک کننده دارند و ممکن است به پوست صورت آسیب برسانند. از طرف دیگر، بیرنگ کننده های مو (دکلره) حاوی مواد شیمیایی قوی هستند و برای موهای تیره چندان موثر عمل نمی کنند. در ضمن ممکن است این مواد، پوست را نیز بیرنگ کنند. استفاده از موم گرم نیز دردناک و تا حدی گران قیمت و استفاده از آن کمی سخت است.
حقایقی درباره الکترولیز
الکترولیز روشی است که 100 سال پیش برای اولین بار در برداشت موهای ابرو و مژه ها مورد استفاده قرار گرفت. در بیشتر نواحی بدن می توان از روش الکترولیز استفاده کرد (مثل ابروها، صورت ، دستها، شکم ، پستان و پاها). این رویه عارضه جانبی دایمی ندارد. گاهی در محل مورد نظر، پوست کمی قرمز و بعد از مدت کوتاهی برطرف می شود. این روش بسیار ایمن بوده و برخلاف دپیلاتورها و بیرنگ کننده ها در آن از مواد شیمیایی استفاده نمی شود.
به چه کسی مراجعه کنیم؟ الکترولوژیست یا فردی که کار الکترولیز انجام می دهد فردی است که می بایست آموزش های کاملا حرفه ای دیده باشد و پس از اتمام این دوره گواهی کسب کرده باشد.در نتیجه برای انجام آن باید حتما به فردی مجرب و دوره دیده مراجعه شود که در کشور ما می بایست این افراد حتما تحت نظارت یک پزشک فعالیت کنند. مراجعه به فردی که دوره مذکور را طی نکرده یا بدون نظارت کار می کند از نظر بهداشتی می تواند مشکل ساز باشد.ممکن است عوارض جبران ناپذیری برای فرد ایجاد شود. برای این منظور و یافتن فردی مطمئن ، از یک پزشک متخصص پوست و مو مشورت بگیرید.
توجه داشته باشید در صورتی که فرد انجام دهنده الکترولیز، نکات بهداشتی را رعایت نکند امکان انتقال بیماری های عفونی (مثل ایدز، هپاتیت و...) وجود خواهد داشت.
بهتر است در همان جلسه اول مراجعه ، تمامی سوال هایی را که در ذهن دارید بپرسید تا نکته مبهمی برایتان باقی نماند؛ به عنوان مثال می توان به پرسشهایی از قبیل حین انجام کار چه احساسی ایجاد می شود؟ آیا درد و سوزش وجود دارد یا خیر؟ به چند جلسه درمان احتیاج است؟ هزینه هر جلسه چقدر خواهد شد؟ طول مدت هر جلسه چقدر خواهد بود؟ چه مدتی است که فرد این کار را انجام می دهد و... اشاره کرد.
حین انجام کار از تکنیک صحیح فرآیند الکترولیز اطمینان حاصل کنید. سوزن الکترولیز برای هر فرد باید جداگانه بوده و نباید میان افراد به طور مشترک استفاده شود. اگر برای حذف موی زاید از وسیله ای غیر از سوزن مخصوص استفاده می شود، معمولا نتیجه کار دایمی نیست.از احساس و درک خود استفاده کنید، یعنی وقتی وارد محل می شوید خوب به اطراف نگاه کنید. آیا همه چیز تمیز و پاکیزه است؟ آیا کارکنان محل تمیز هستند و ظاهری مرتب و پاکیزه دارند؟ آیا از دستکش و وسایل یکبار مصرف استفاده می کنند؟ آیا فردی که کار الکترولیز را انجام می دهد حرفه ای و مسلط به نظر می رسد؟به هر حال برای انجام کارهایی اینچنین حساس و مهم ، دقت و احتیاط، شرط عقل است.
در نهایت توصیه ما بر این است که برای استفاده از هر روش یا ماده شیمیایی حتما با پزشک متخصص پوست و مو مشورت کنید و هیچ گاه خود سرانه یا به توصیه افراد غیرحرفه ای از هیچ ماده یا وسیله ای استفاده نکنید.
دکتر محمد علی تقی پور