رییس اداره سلامت مادران وزارت بهداشت از اجرای کامل برنامه «بیمارستان دوستدار مادر» در بیمارستان‌های سطح کشور تا سال 92 خبر داد.

دکتر صدیق در گفت‌وگو با  ایسنا، با استناد به آمار سال 1384 وزارت بهداشت، میزان سزارین در کشور را 6/40 درصد عنوان کرد و گفت: با توجه به بررسی‌های به عمل آمده علت بالا بودن میزان زایمان به روش سزارین، عدم آ‌گاهی مادران و جامعه از فرآیند زایمان‌، خوشایند نبودن مراحل زایمان در بیمارستان‌ها و عدم استفاده از روش‌های بی دردی و کم دردی در بیمارستان‌ها است. هر چند که در حال حاضر استفاده از روش‌های بی‌دردی و کم دردی در بیمارستان‌های کشور رو به افزایش است.

وی در ادامه به انواع روش‌های بی‌دردی و کم‌دردی زایمان اشاره کرد و گفت:‌ استفاده از دارو‌های ضد درد‌، استفاده از گاز‌های استنشاقی (انتونکس) و بی‌حسی از طریق کمر(اپیدورال و اسپاینال) روش‌های بی‌دردی را شامل می‌شوند و روش‌هایی مانند‌ سرما و گرما درمانی‌، استفاده از وان زایمان‌، استفاده از دوش گرم‌، ماساژ‌، موسیقی درمانی‌، حرکت کردن در حین مراحل زایمان و استفاده از همراه آموزش دیده موجب کاهش درد می‌شود.

 اجرای روش وان زایمان در آب در سه بیمارستان کشور

به گفته وی، از آنجا که درد زایمان درد ممتدی نیست بنابراین مادر در بین دردها می‌تواند استراحت داشته باشد. استفاده از وان زایمان در آب موجب کاهش درد و خوشایند بودن مراحل زایمان می‌شود. علاوه بر آن طول مدت زایمان نیز کوتاه شده و مادر درد کمتری را احساس می‌کند. در حال حاضر روش استفاده از وان زایمان در آب در بیمارستان شهید اکبرآبادی تهران، ام البنبین (س) مشهد و معتضدی کرمانشاه اجرا می‌شود.

 آغاز کلاس‌های آموزشی دوران بارداری از هفته 20 بارداری و اتمام آن در هفته سی و هفتم

دکتر صدیق با اشاره به آموزش‌های دوران بارداری ادامه داد:‌ کلاس‌های آمادگی برای زایمان با هدف افزایش سطح آگاهی مادران در بسیاری از بیمارستان‌های کشور در حال اجراست. این کلاس‌ها در 8 جلسه 90 دقیقه‌ای برگزار می‌شود که از هفته 20 بارداری آغاز و در هفته 37 بارداری به اتمام می‌رسد.

 پدران می‌توانند با حضور در کلاس‌های آموزشی دوران بارداری، هنگام زایمان مادر در بیمارستان حضور داشته باشند

وی در این باره ادامه داد: پدران نیز می‌توانند در دو جلسه از کلاس‌های آموزشی دوران بارداری شرکت کنند. مادران همچنین می‌توانند یک نفر را به دلخواه به عنوان همراه به کلاس‌ها بیاورند. همراه مذکور پس از طی 8 جلسه می‌تواند با دریافت گواهی از آموزش دهنده در هنگام زایمان در بیمارستان حضور داشته باشد. علاوه بر آن مادر می‌تواند از همسر خود به عنوان همراه استفاده کند که در این صورت باید در کلاس‌های خصوصی ثبت نام کند.

به گفته رییس اداره سلامت مادران وزارت بهداشت، در کلاس‌های آموزشی دوران بارداری مباحث تئوری شامل بهداشت فردی‌، تغذیه‌، بهداشت روان‌، روش کاهش درد‌، مراحل زایمان‌، نحوه سازگاری با درد زایمان،‌ شیردهی‌ و مراقبت‌های پس از زایمان آموزش داده می‌شود. آموزش‌های عملی دوران بارداری نیز شامل تمرینات دوران بارداری‌، اصلاح وضعیت‌ها (نحوه درست نشستن‌، ایستادن‌، خوابیدن‌، انجام کارهای منزل) تکنیک‌های تن آرامی، تنفس و پیشگیری از افتادگی‌ها می‌شود.

 85 درصد مادران می‌توانند زایمان طبیعی داشته باشند

وی زایمان به روش سزارین را یک عمل جراحی بزرگ خواند و با اشاره به مزیت‌های زایمان طبیعی نسبت به سزارین گفت: زایمان به روش سزارین تنها زمانی انجام می‌شود که خطراتی برای مادر و فرزند در روش زایمان طبیعی وجود داشته باشد.

دکتر صدیق با بیان این که طبق آمارهای سازمان جهانی بهداشت، 85 درصد مادران می‌توانند زایمان طبیعی داشته باشند، افزود: به این ترتیب 85 درصد زایمان‌ها می‌تواند با ارائه آموزش به مادران و مراقبت صحیح، این روند فیزیولوژیک و طبیعی را به سلامت سپری کند.

وی افزود: انجام زایمان به روش طبیعی با میزان خونریزی و عفونت کمتری همراه است. همچنین مادر پس از زایمان طبیعی بسیار سریعتر به شرایط دوران قبل از بارداری بازمی‌گردد و با توجه به بهبودی سریع‌، ارتباط میان مادر و نوزاد به نحو بهتری برقرار شده و شیردهی سریع‌تر آغاز می‌شود. از طرف دیگر با انجام زایمان به روش طبیعی هزینه کمتری به خانواده و جامعه تحمیل می‌شود.

 بیش از 95 درصد زایمان‌ها در کشور ایمن هستند

دکتر صدیق عمده علت مرگ مادران‌ را خونریزی، فشار خون بالا (مسمومیت حاملگی)، بیماری‌های زمینه‌ای مادر و تاخیر در آغاز درمان عنوان کرد و گفت: در مجموع اکنون بیش از 95 درصد زایمان‌ها در کشور ایمن هستند و زایمان توسط فرد دوره دیده و در محیط ایمن انجام می‌شود.

بعد از بارداری، این تمرینات شخصی به شما امکان مصرف انرژی و به دست آوردن مجدد اندامی زیبا و کشیده را می‌دهد! برای دست یافتن به نتیجۀ قابل مشاهده و سریع، در 2 ماه ابتدایی باید حداقل 3 بار در هفته و بعد از آن 2 بار در هفته این تمرینات را انجام دهید.

تمرین مخصوص مامان های جوان: شماره 1

روی کمرتان دراز بکشید، زانوها را خم کنید و دست ها را پس گردن بگذارید. زانوی خم شده را به سمت سینه بالا بیاورید. در حالی که بازدم را به بیرون می دهید، سر و شانه هایتان را بالا بیاورید، انگار می خواهید زانوها را با آرنج هایتان لمس کنید.

این تمرین را 10 بار انجام دهید.

 


 

تمرین مخصوص مامان های جوان: شماره 2

روی شکم دراز بکشید، شانه و پیشانی باید روی زمین یا یک بالش باشد؛ ران ها از هم فاصله دارند و قوزک پاها با دست گرفته شده اند. با کشیدن قوزک پا به سمت کفل، ران ها را از زمین جدا کنید. سپس رهایشان کنید. اگر کمرتان آسیب پذیر است، حوله ای را لوله کرده و زیر کمرتان قرار دهید.

این حرکت را 4 بار تکرار کنید.


 


 

تمرین مخصوص مامان های جوان: شماره 3

در پایان، روی شکم دراز بکشید. استخوان شرمگاه باید کاملاً به زمین چسبیده و بازوها به جلو کشیده شده باشند. در حالی که بازدم خود را بیرون می دهید، یک بازو و پای مخالفش را بالا بیاورید. همین حرکت را با دست و پای مخالف هم انجام دهید.

این تمرین را 5 بار دیگر هم انجام دهید.

 


 

پیشنهاد ویژۀ ما برای شما

پس از تولد نوزاد این تمرین را برای بازیابی قسمت های لگن انجام دهید: در عرض چند ثانیه، ماهیچه های مهبلی و مقعدی را منقبض کنید، این حرکت به نیروبخشی مجدد سرعت می بخشد.

این خبر را بخوانید و عکس ها را ببیند:

«یک بیمارستان 2 فرد بیمار را به دلیل نداشتن پول درمان سوار بر خودروی آمبولانس و آنها را در کنار خیابان رها می کند.

چند روز پیش اهالی یک منطقه با اطلاع دادن به کلانتری محل از 2 بیماری خبر دادند که کنار اتوبان خلیج فارس بعد از پل شهید کاظمی و در زمین های کشاورزی آن حوالی رها شده اند.
 
پی گیری ها از افراد حاضر در محل ، مشخص کرد که یک دستگاه آمبولانس مزدا خاکی رنگ با سه نفر سرنشین، 2 بیمار را با وضعیت کاملا نامناسب در کنار جاده رها کرده اند.

این 2 بیمار که یکی از آنها دارای شکستگی پا و عفونت و دیگری دارای سوختگی بوده  اند، در بیمارستان بستری بودند که به علت نداشتن پول کافی برای ادامه درمان به این مکان منتقل شده اند.






در حال حاضر این بیماران با هماهنگی کلانتری محل به بیمارستان فیروز آبادی شهر ری منتقل شده اند.»

حال سوال این است که آیا واقعاً این اتفاق در کشور ما افتاده است؟ آیا در تهران - که خیلی ها ام القرای جهان اسلام می نامندش - دو بیمار فقیر را از بیمارستان بیرون انداخته و در کنار جاده رها کرده اند؟

پاسخ مثبت به این سوال ها ، هر چند سخت و سهمگین و شرم آور است ، اما واقعیت این است که بله ، در همین تهران خودمان ، دو بیمار بی پناه را سوار آمبولانس کرده و در خیابانی بیرون شهر ، رها نموده اند! به همین سادگی و به همین تلخی!

پیگیری های عصر ایران نشان می دهد بیمارستانی که این اقدام شرم آور را مرتکب شده ، بیمارستان  امام خمینی (ره) بوده است که با این کار خود ، علاوه بر آن که ثابت کرده شایسته نام امام بر تابلوی خود نیست ، می تواند به عنوان وقیح ترین مرکز درمانی دنیا در کتاب رکوردهای گینس ثبت شود.

جالب اینجاست که بیمارستان امام خمینی ، یک بیمارستان دولتی هم هست ، هر چند که اگر خصوصی هم بود ، چنین اقدام بی شرمانه را باز هم نمی شد توجیه کرد.

من در شگفتم که چرا تا این لحظه رئیس بیمارستان از شرم و حیا نمرده است؟ چرا وزیر بهداشت و درمان ،  به نشانه عذرخواهی و قبول مسوولیت ، از سمت خود استعفا نکرده است؟ چرا مجلسی ها در سکوت مطلق اند؟ سازمان های عریض و طویل نظارتی ، چرا کاری نمی کنند؟ حالا خوب است که دادستانی تهران به عنوان اولین مرجعی که این موضوع را تحت پیگرد قرار داده است با صدور اطلاعیه ای بر مجازات عاملان این اقدام تاکید کرده است. اما سخن بر سر این است که اساساً چرا باید چنین اتفاقی رخ بدهد و اصلاً چرا زمینه ها باید به گونه ای باشد که برخی فعالان در سیستم درمانی کشور ، حتی به مخیله شان هم چنین کاری خطور کند ، چه برسد به این که آنرا اجرا هم بکنند؟

آیا جای آن ندارد که آمران و عاملان این "جنایت" ، به فوریت هر چه تمام تر شناسایی و به شدیدترین مجازات ممکنه برسند؟ تشویش اذهان عمومی ، جرمی نیست که فقط رسانه ها بدان متهم شوند. خود این ماجرا ، بزرگ ترین تشویش اذهان عمومی است.

راستی این چه منطقی است که چون پول نداری ، باید سوار آمبولانست کنیم و بی ان که به عفونت پایت توجه کنیم در بیابان ها رهایت نماییم ؟
خدا می داند حال و روز جسمی و روحی این دو "ایرانی" در آن لحظه های غم انگیز که از آمبولانس به بیرون پرتشان می کردند چگونه بوده است.

این درد را با که باید گفت در سرزمینی که مردمانش روی ثروت های زیرزمینی راه می روند و از سر لطف و عنایت ، به ملت های فقیر و بدبخت جهان ، کمک های میلیاردی می کنند ، باید شاهد چنین فجایعی باشیم؟ آن هم در متمول ترین شهر کشور و جایی که قاعدتاً بیشتر تحت نظارت است؟

این خبر ، تنها یک خبر ناراحت کننده نبود ، بلکه خبری وحشت انگیز هم به شمار می رود ؛ چه آن که آدمی با خود می گوید: این یک مورد رسانه ای شد و طبل رسوایی مسوولان این بیمارستان از پشت بام بر زمین افتاد ، ولی چه معلوم که موارد متعدد دیگری رخ داده باشد و صدایش درنیامد باشد؟
راستی وقتی در تهران بزرگ و پرمدعا این اتفاق می افتد ، در مناطق دیگر چه خبرهایی می تواند وجود داشته باشد؟ و باز راستی، چه تضمینی وجود دارد که فردا ، من و شما را به چنین مصیبتی دچار نسازند؟

این خبر ، تنها یک خبر ناراحت کننده و وحشت انگیز نبود ، بلکه خبری نگران کننده هم به شمار می رود: نگرانی از مرگ اخلاق در جامعه ایران!
آیا اگر در میان تنها یکی از آمران و عاملان این جنایت ، یکی پیدا می شد که هنوز رگه هایی از اخلاق و انسانیت در وجودش بود ، این صحنه های شوم و شرم آور شکل می گرفتند؟

به راستی به کجا داریم می رویم؟
یک روز خبر می رسد که در روز روشن ، جوانی را در میدان کاج چاقو زده اند و صدها نفر جان دادنش را تماشا کرده اند و حتی یکی شان هم همت نکرده او را نجات دهد ! روز دیگر می خوانیم که دختر بچه هشت ساله ای آنقدر از دست پدرش کتک خورده که پیکر نیمه جانش به بیمارستان رسیده و امروز هم مژده می رسد که کلکسیون شرمساری های ملی مان دارد تکمیل می شود: با آمبولانس بیمار آورده اند و در کنار جاده رهایشان کرده و گازش را گرفته و رفته اند!

به خدا سوگند ، با ادامه این روند ، دیر نخواهد بود که از ایرانی بودنمان شرم کنیم!چیزی که در تمام طول تاریخ ، باعث سربلندی و عزت مان بوده است.
خدایا چه بر سر ما آمده است؟ به والله قسم که خشم و غضب الهی ، تنها زلزله و توفان و سونامی و ... نیست ، همین نامردمی ها و بی اخلاقی ها و به جان هم افتادن ها و دوست نداشتن هایی که مدام تکرار می شوند ، هزاران بار سهمگین تر از سونامی و زلزله ای است که می آید و می رود.

خدایا رحمی کن بر ما و فرزندان ما که قرار است در این جامعه زندگی کنند!
منبع:عصر ایران