تازه‌ترین پژوهش درباره سوسن انبر نشان داد که این گیاه علاوه بر خواص درمانی زیاد از جمله کم کردن دردهای معده و التهاب دستگاه گوارش، یک کاهش دهنده موثر برای دردهای سندرم روده تحریک‌پذیر است.

به گزارش فارس،‌ پژوهشگران دانشگاهی در آدلایت واقع در استرالیا اعلام کردند که گیاه سوسن انبر، گونه‌ای بین پونه و نعناع است که در طب سنتی بسیاری از کشورها از جایگاه خاصی برخوردار است و تاکنون اطبای گیاهان دارویی برای کم کردن التهاب و دردهای معده شکمی مصرف آن را به مردم توصیه می‌کردند، اگر چه تا آن زمان چگونگی عملکرد سوسن انبر در کاهش درد و التهاب شناخته نشده بود.

در استرالیا، 20 درصد از مردم به سندرم روده تحریک‌پذیر مبتلا هستند که در این میان تعداد زنان مبتلا 2 برابر مردان است.

هر ساله میلیونها دلار برای درمان افراد مبتلا به این بیماری هزینه می‌شود که باید به آن ضرر ناشی از غیبت کاری افراد مبتلا به اقتصاد کشور را نیز اضافه کرد. به همین دلیل پژوهشگران همواره به دنبال راهی برای مقابله بهتر با این بیماری بودند.

سندرم روده تحریک‌پذیر یا IB5 بر اثر تحریک زیاد پایانه عصبی روده ایجاد می‌شود، موجب انقباض‌های نامنظم روده شده و دارای علائمی چون دردهای شکمی، تهوع، نفخ، حرکات غیر عادی روده‌ها، اسهال و یبوست است.

پژوهشگران معتقدند: سوسن انبر با دخالت مستقیم روی رشته‌های عصبی حامل سلولهای درد، در طول دیواره روده، با کند کردن حرکت این سلول‌ها موجب کاهش درد می‌شود.

سندرم روده تحریک‌پذیر یک اختلال عملکردی است، بدین معنا که روده آن طور که باید کار نمی‌کند، بنابراین به عقیده پزشکان یک بیماری محسوب نمی‌شود و درمان قطعی برای آن وجود ندارد.
دردهای شکمی تا پایان عمر فرد مبتلا، به صورت رفت و برگشت باقی می‌ماند و علائم آن با خوردن قهوه، شکلات، غذاهای چرب و پرادویه گاهی شدیدتر بروز می‌کند.

انواع بیماری‌های مربوط به معده و روده، عدم تحمل غذا، مسمومیت‌های غذایی، واکنش بدن به آنتی بیوتیک‌ها، استرس و در بعضی موارد عوامل ژنتیک می‌تواند زمینه‌ساز بروز سندرم روده تحریک‌پذیر باشند.

مصرف بیش ازحد و خودسرانه پودر پروتئین درباشگاه های ورزشی،باعث بیماری های مزمن مانند فشارخون و آسیب به کلیه می شود.
مسعود کیمیاگر،متخصص تغذیه و عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی در گفتگو با باشگاه خبرنگاران گفت:در باشگاه های ورزشی و در بین مربیان ورزشی عقاید غلطی درباره مصرف مواد غذایی بعد از ورزش وجود دارد که این تصورات هیچ پایه و مبنای علمی ندارند.

وی ادامه داد:مصرف نکردن آب و مواد شیرین و دارای نشاسته ازجمله این عقاید غلط است و برخلاف نظر مربیان استفاده از این مواد بعد از ورزش باعث افزایش وزن نمی شود.

این متخصص با بیان اینکه کار سیستم گوارش جذب مواد غذایی مستقل از ورزش است و تمرینات بدنی به هیچ صورت باعث جذب بیشتر این مواد نمی شود،افزود:دربعضی باشگاه ها هنگام انجام تمرینات ورزشی به ورزشکاران آب کرفس جهت لاغری و یا پروتئین جهت افزایش وزن داده می شود که این درست نیست و تأثیری برتناسب اندام افراد ندارد.

کیمیاگر گفت:مصرف یک قاشق غذاخوری یا 15 گرم از پودر پروتئین در روز می تواند برای افرادی که از کمبود وزن رنج می برند،مفید باشد؛اما مصرف خودسرانه و بیش ازحد این ماده عوارض خطرناکی را به دنبال دارد.

وی تصریح کرد:اورمی (افزایش سطح اوره خون)،مشکلات کلیوی و بیماری های مزمن مانند فشارخون از جمله این عوارض هستند و ورزشکاران باید پودر پروتئین را از داروخانه ها تهیه کنند؛ چراکه اکثر مواد پروتئینی که در باشگاه ها فروخته می شود،بدون مجوز وزارت بهداشت و ناسالم هستند.

کیمیاگر خاطرنشان کرد:نکته مهم دیگری که دربحث تغذیه و ورزش باید درنظر داشت عدم استفاده از مواد غذایی حداقل یک ساعت و نیم قبل از انجام حرکات ورزشی است که باعث افزایش کارایی و بهره وری از تمرینات می شود.

محققان ژاپنی اعلام کردند مقام‌های بهداشتی ژاپن باید به نمونه برداری از خون کارگران نیروگاه اتمی فوکوشیما اقدام کنند تا در صورتی که به طور اتفاقی تحت تأثیر تشعشات قرار گرفتند بتوان آنها را درمان کرد.

به گزارش فارس، محققان اعلام کرده‌اند که جمع آوری بانک خون برای کارگران امکان استفاده از سلول‌های بنیادین آنها برای ترمیم مغز استخوان در صورت آلودگی به تشعشعات را خواهد داد.

دکتر شوئیچی تانگوئیچی از بیمارستان توکیو و بنیاد تحقیقات سرطان ژاپن در مقاله‌ای نوشت: خطر آلودگی احتمالی در آینده به تشعشعات گذر نکرده است.

تیم‌های تحقیقاتی آماده پیوند در ژاپن و اروپا آماده هستند تا سلول‌های کارکنان این نیروگاه را جمع آوری و ذخیره کنند اما کمیسیون ایمنی اتمی ژاپن به این دلیل که این کار ممکن است آسیب‌هایی را برای کارکنان اتمی به دنبال داشته باشد از این کار امتناع می ورزد.

به نوشته رویترز جمع آوری سلول‌ها مزیتهای فراوانی را برای سلول اهدایی در بر خواهد داشت که نیازمند مطابقت سلول اهدایی و خطر رد آن توسط بدن پذیرنده است.

انجام این کار برای کارکنان این امکان را میسر می‌کند تا در صورت پیوند دیگر مجبور به مصرف داروهای تضعیف کننده سیستم ایمنی بدن نشوند و به این ترتیب مقاومت بیشتری در برابر عفونت داشته باشند. در صورت ابتلا به سرطان خون در آینده‌ای دورتر هم امکان استفاده از این سلول‌ها برای درمان وجود دارد.

التبه این اقدام امکان درمان در همه شرایط را فراهم نمی‌کند و اگر تشعشعات به روده، پوست یا ریه آسیب برسانند مشکلات ناشی از آن با اهدای سلول حل نخواهد شد.