گوناگونی وتنوع در انواع پوست به علت نژاد ( مانند : سیاه - سفید -زرد - قهوه ای ) ؛ به علت ارثی و محیطی ( پوست : خشک - چرب - معمولی و مخلوط ) نیاز به مراقبتهای گوناگون بسته به نوع پوست دارد.
پوستها بسته به ترشحات طبیعی و مرطوب کنندگی خود به 4 دسته تقسیم می شوند :
پوست چرب :
این نوع پوست در بین نوجوانان و جوانان شایع می باشد . در این نوع پوست ترشحات غدد چربی زیاد می باشد . افزایش ترشحات غدد چربی به ارث و فعالیت هورمونهای جنسی مربوط می شود .
پوست خشک :
در افراد با سنین بالاتر این نوع پوست شایع می باشد . به دلیل کاهش ترشحات چربی و عدم فعالیت مرطوب کننده طبیعی پوست این حالت از پوست دیده می شود .
پوست طبیعی و نرمال :
ترشحات چربی و فعالیت مرطوب کننده پوست در حد طبیعی می باشد.
پوست مخلوط :
ترشحات چربی و مرطوب کنندگی در ناحیه ای از پوست با ناحیه دیگر فرق میکند مثلا" : در روی گونه خشک و در کنار بینی چرب می باشد .
بسته به نوع پوست بهترین مراقبتهای روزانه شامل :
1) انتخاب محصولات آرایشی و بهداشتی با در نظر گرفتن نوع پوست .
2) پاک کردن صورت از آلودگی های محیطی و ترشحات پوستی ( عرق - چربی ) وپوسته ریزی طبیعی پوست .
3 ) استفاده از مرطوب کننده جهت اصلاح و کمک به مرطوب کننده طبیعی پوست .
4 ) محافظت پوست از نور خورشید جهت حذف رسیدن اشعه ماورا بنفش به پوست توسط ضدآفتاب { مکانیکی ویا شیمیائی ( در قسمت ضدآفتاب توضیح داده شده ) } .
5 ) درمان هر نوع ناراحتی و ضایعات پوستی .

موی مصنوعی محصولی است که در آسیا و چند کشور اروپایی در دسترس می باشد. در اغلب کشورها این روش تحریم شده است زیرا باید به سوزن مخصوص روی سر کاشته شود. این روش از طرف FDA مورد تائید قرار نگرفته است. بدن بیشتر بیماران در عمل موی مصنوعی را بصورت یک جسم خارجی از بدن دفع می کنند.
یکی از مشکلات و عوارض مهم کاشت این نوع موها عفونتهای بسیار گسترده و بدی است که احتمال ایجاد دارد. در کاشت موی مصنوعی امکان رشد مو همراه با سایر موهایتان وجود ندارد و نباید آنها را کوتاه کرد. در حالیکه در روش پیوند موی طبیعی چنین مشکلی وجود ندارد.
در حال حاضر موهای مصنوعی برای کاشت با مارک Biofiber در ایتالیا و Nido در ژاپن در دسترس است. در صورتیکه پوست سر نسبت به این موها واکنش نشان دهد باید آنها را در آورد.
در ابتدا دانستن تفاوت بین Transplant , implant اهمیت دارد. Implant یعنی جایگزینی و قراردادن فیبرهای مصنوعی مو در حالیکه در transplant از موهای طبیعی خود مریض که معمولاً از ناحیه پشت سر وی برداشته می شود استفاده می گردد.
موهای مصنوعی دو نوعند :
مصنوعی (مثل مونواکریلیک، پلی اکریلیک و پلی استر)
تارهای طبیعی مثل موهای انسان که اعمالی روی آن انجام شده است.
این تارها توسط وسیله ای بنام implanter توسط گره زدن روی سر مستقر می شوند. نکات مثبت این روش آسانی آن است. طوری که می توان در طول چند روز آن را آموخت. دیگر اینکه این کار بدون خونریزی انجام می شود و نتایج کار را میتوان بلافاصله مشاهده کرد. در مقایسه با کاشت مو (Transplant) این تارها توانایی رشد ندارند و لذا نمی توان آنها را کوتاه کرد.
مشکلات ناشی از موهای مصنوعی :
این تارها برای اولین بار در سال 1970 معرفی شدند و به علت مشکلات متعددی که ایجاد می کردند نظرات متفاوتی درباره آنها ابراز شد. از جمله این عوارض می توان عفونت، پس زدن توسط بدن و ریختن دوره ای تارها نام برد که نیاز به جایگزینی مکرر دارد. واکنشهای متعدد آلرژیک که منجر به درماتیت تماسی شدید، اثرات تحریکی، ترس از سرطان زایی، آلوپسی سیکاتریسیل، بیش تحریکی گرانولو ماکولر تشکیل کیست از عوارض دیگر این روش می باشد.
در سال 1983 اداره دارو و غذای آمریکا (FDA) به علل زیر استفاده از این تارها را مردود دانست :
1- این تارها باعث بروز بیماری یا صدمات ناشی از ناهماهنگی با بدن انسان میشوند. همچنین این روش به صورتی غیر طبیعی انجام میشود.
2- این روش به شکلی فریب کارانه و غیر واقعی معرفی شده است.
الف- اطلاعات نادرست در مورد تأثیر این روش.
ب- اطلاعات ناکافی در مورد خطرات ناشی از implant.
ج- استفاده از این تارها هیچ نتیجه مثبتی برای بهداشت عمومی نداشته است.
با وجود اینکه FDA این روش را تأئید نکرده است ولی سازندگان این فیبرها در حال تلاش برای بازسازی و بهینه سازی این تارها بوده و محصولات خود را در اروپا و استرالیا معرفی کرده اند. این دو کمپانی عبارتند از Medicap (ایتالیا) که از سال 1996 تارهای مصنوعی مو را با نام Biofibre تولید می کند و شرکت ژاپنی Nido که از سال 1999 در کار ساختن موهای مصنوعی است.
در خواست Biofibre برای گرفتن مجوز FDA در حال حاضر در لیست انتظار است و کمپانی اظهار می دارد که خیلی از عیوب و اشکالات قبلی این تارها رفع شده است. البته در حال حاضر اطلاعات منتشر شده کمی در حمایت از ادعای فوق وجود دارد. در مطالعه ای که توسط این کمپانی انجام شده است، 196 بیمار طی دو سال پیگیری شده اند و این پیگیری دو ساله پیشرفتهای رضایت بخشی را نشان داده است. عوارض ناخواسته در 02/1% بیماران دیده شده است. این مطالعه نتیجه می گیرد که پیگیری دقیق همراه با کنترل مرتب پوست سر مشکلات احتمالی را به میزان قابل قبولی رسانده و نتایج کلی رضایت بخش بوده است. هر چند اخیراً مقاله ای توسط همان نویسنده منتشر شده است که میزان شکست را 20% نشان میدهد.
در حال حاضر استفاده از پیوند موهای مصنوعی به کلی در هاله ای از ابهام قرار دارد. این موضوع صحت دارد که اخیراً پیشرفت هایی در این زمینه حاصل شده است. ولی پژوهش های علمی این مقوله را تائید نمی کنند. در بعضی از بیماران که میزان طاسی آنها به حدی است که نمی توان عمل کاشت موی طبیعی را انجام داد ممکن است این گزینه، در صورت بررسی جوانب مختلف و با احتیاط، تنها گزینه در دسترس باشد.
بطور کلی می توان گفت :
1- پزشکان باید به این موضوع توجه داشته باشند که اگرچه این روش آسان است اما درمان استاندارد و رایجی در طاسی یا ریزش مو محسوب نمی شود.
2- پزشکان باید به این نکته واقف باشند که مسئولیت تصمیم گیری برای انجام این روش درمانی متوجه خود آنها و باید نسبت به موارد قانونی انجام این عمل آگاهی داشته باشند.
3- نباید این روش را نوعی جایگزینی برای کاشت موی طبیعی در بیمارانی که موی کافی برای پیوند ندارند، در نظر گرفت. همچنین قبل از درمان با مینوکسیدیل یا فیناستراید نباید از این روش استفاده کرد.
دکتر محمد علی نیلفروش زاده

یکی از شایعترین عمل های زیبایی در سراسر دنیاست و اخیرا تعداد زنان و مردان متقاضی این عمل جراحی رو به افزایش است و اغلب بهبود ظاهر خود را موثر در ارتباطات اجتماعی و تجاری می دانند البته باید اعتراف نمود به غیر از جنبه های زیبایی از نظر درمانی نیز این روش قابل اهمیت است .
امروزه بسیاری از عملکردهای پزشکی به صورت ایمن و با نتایج مطمئن ارائه می شوند و باید قبول کرد که این ایمنی و اطمینان را مدیون پیشرفت تکنولوژی های مختلف و به کارگیری آن در علوم پزشکی هستیم .
سیستم های لیپوساکشن نیز دارای چنین تاریخچه ای است و پیشرفت های قابل توجهی در جهت کاهش یا حذف خطرات و عوارض داشته است .
به طوری که خطرناک ترین عارضه لیپوساکشن که همه از آن با اطلاع هستیم آمبولی چربی است که در روشهای جدید ارائه شده حتی یک مورد هم گزارش نشده است و خطر آن نزدیک به صفر است .
در این سری مقالات پس از اشاره کوتاه به تاریخچه لیپوساکشن به معرفی روشهای مختلف لیپوساکشن و روش اجرای آن ‚ نتایج و کاربرد های درمانی و عوارض آن می پردازیم.
تارخچه عمل لیپوساکشن در سال 1974 لیپوساکشن اولین بار توسط دکتر Fischer یک پزشک ایتالیایی در رم ابداع شد و سپس در سال 1978 توسط یک جراح پلاستیک فرانسوی به پاریس برده شد .
پس از آن لیپوساکشن در ایالات متحده مطرح و سپس به عنوان یک روش معمول جراحی زیبایی در سطح دنیا رواج یافت .
در سال 1985 لیپوساکشن به نام روش تامسنت tumescent توسط دکتر کلین ابداع شد که هنوز به عنوان بهترین و مطمئن ترین روش استفاده می شود .
لیپوساکشن چیست؟
لیپوساکشن یعنی مکش و خارج کردن چربی با استفاده از یک پمپ مکشی.
این پمپ مکشی (ساکشن) توسط یک لوله استیل (کانولا) همراه با حرکت چرخشی پزشک قادر به برداشتن و تخلیه کردن چربی از زیر پوست در قسمت های مختلف بدن از جمله شکم ‚ پهلو ‚ ران ‚ باسن ‚ غبغب و... است .
انجام این روش با عوارض مختلفی همراه است . در صورت انتخاب صحیح بیمار ‚ استفاده از روش جراحی مناسب و اجرای صحیح روش (مهارت کافی) می توان این عوارض را به کمترین حد ممکن کاهش داد و احساس خوب زیبایی را به بیمار هدیه داد .
شرایط انتخاب بیمار در عمل لیپوساکشن چیست؟
انتخاب صحیح بیمار یکی از مهم ترین عوامل تعیین کننده در کیفیت لیپوساکشن است .
اولین قدم مشاوره و بررسی پزشکی و فیزیکی بیمار است و وجود هر نوع بیماری جسمی ‚ روحی ‚ اعتیاد به سیگار و مواد مخدر و مصرف داروها باید به طور کامل به پزشک اطلاع داده شود.
شما ممکن است ایده های ذهنی خاصی در مورد ظاهر خود پس از انجام لیپوساکشن داشته باشید و این تنها پزشک شماست که با توجه به وضعیت جسمی ‚ فیزیکی و شرایط پوست شما می تواند اظهار نظر کند پس از عمل چه وضعیت ظاهری خواهید داشت .
بهترین افرادی که مناسب لیپوساکشن هستند کسانی اند که دارای سلامتی جسمی فیزیکی ‚ تعادل روانی بدون هر گونه بیماری خصوصا بیماری های مزمن بیماری های قلبی ‚ دیابت ‚ مشکلات گردش خون می باشند و همچنین دارای اضافه وزنی متوسط و الاستیسیتی پوستی خوب باشند .
آیا سن در انجام عمل لیپوساکشن و موفقیت اثر آن موثر است؟
سن عامل مهمی در عمل لیپوساکشن به شمار نمی آید ولی بهترین زمان فاصله بین 15 تا 65 سال است ‚ا لبته الاستیسیتی پوست با افزایش سن و مصرف سیگار و داشتن رژیم های مکرر غیر علمی کاهش می یابد و ممکن است نتیجه پس از عمل به اندازه سایرین رضایت بخش نباشد .
انواع روش های لیپوساکشن روش های معمول لیپوساکشن عبارتند از :
1- روش خشک (Dry)
در این روش هیچگونه محلول یا ماده بی حسی در محل عمل تزریق نشده و به بیمار بیهوشی عمومی داده می شود . و پس از آماده کردن بیمار کانول فلزی ( لوله استیل ) که دارای سوراخ های ریز و متصل به دستگاه ساکشن است توسط برشهای کوچک ایجاد شده در نواحی مختلف وارد محل عمل نموده و با جلو و عقب بردن کانول توسط پزشک چربی ها بریده و کنده شده و به وسیله ساکشن به بیرون مکیده و خارج می شود . در این روش علاوه بر اینکه بیمار تحت بی هوشی عمومی و عوارض ناشی از بیهوشی عمومی قرار گرفته است ‚ کلیه بافت های زیر پوستی عروق و اعصاب در خطر آسیب کنده شدن قرار می گیرند ‚خطر آمبولی و از دست دادن خون زیاد و آسیب بافتی در این روش بسیار بالاست و به همین دلیل بستری کردن بیمار و گهگاهی بسته به میزان چربی تخلیه شده تزریق خون ضروری است و خطرات جوشگاه نامناسب و شل شدن پوست و از بین رفتن قسمتی از پوست (نکروز ) بیشتر است . این روش در حال حاضر استفاده نمی شود و ممنوع است .
2- روش مرطوب (Wet)
این روش نیز نیاز به بیهوشی عمومی دارد و مقدار کمی مواد بی حسی و همچنین مقداری محلول (حدود 100 میلی لیتر ) در محل مزبور تزریق می گردد و عمل ساکشن انجام می شود حدودا 20 – 15 در صد از مایع خارج شده را خون تشکیل می دهد . البته در این روش نسبت به روش قبلی مقدار کمتری خون از دست می رود .
3- روش فوق مرطوب (super wet)
در این روش میزان محلول بی حس کننده در محل تحت عمل جراحی نصف مقداری است که در روش تامسنت استفاده می شود . عوارض و خطرات آن نسبت به دو روش قبل کمتر است و میزان هشت درصد از مایع مکیده شده خون می باشد .
این روش از سال 1985 توسط دکتر کلین ابداع شد و سپس در همه دنیا توسعه یافت . در حال حاضر این روش ایمن ترین است و تاکنون گزارشی مبنی بر مرگ در اثر جراحی لیپوساکشن به این روش ثبت نشده است . این روش نیازی به بیهوشی عمومی ندارد . نهایتا ممکن است به یک داروی آرام بخش نیاز باشد .
Tumescent یعنی متورم و در این روش حجم زیادی از محلول سرم نمکی به همراه ماده بی حس کننده و آدرنالین در محل عمل توسط پمپ تزریق ‚ تزریق می گردد . تزریق ماده فوق سبب تورم محل عمل و باز شدن بافت ها می گردد و ماده بی حس کننده نیز سبب بی حسی موضعی می شود و آدرنالین موجود در محلول انقباض عروقی می دهد در نتیجه در حین تخلیه چربی ‚ آسیب عروقی به حداقل می رسد و خون ریزی به شدت کاهش می یابد .
همچنین آدرنالین پس از انقباض عروقی ایجاد شده سبب می شود جذب ماده بی حس کننده از طریق رگها کاهش یابد ‚ ضمن اینکه مدت بی حسی افزایش می یابد و میزان داروی بی حسی در سیستم گردش خون در حد پایینی نگه داشته شود و پس از عمل جراحی به مدت 24 تا 36 ساعت بی حس باقی خواهد ماند. در این مدت بیمار نیازی به داروی مسکن و ضد درد نخواهد داشت .
پس از عمل جراحی بیمار بدون کمک دیگری راه می رود و ظرف 72 – 48 ساعت با جذب یا تخلیه محلول با قی مانده از محل عمل جراحی ‚ شرایط طبیعی خود را به دست می آورد .
4- روش تامسنت (tumescent)
مزایای این روش به طور خلاصه به شرح ذیل است :
انجام لیپوساکشن بدون بیهوشی ‚ ایمنی بسیار بالا ی عمل ‚ کاهش و حذف خطراتی از جمله آمبولی و مرگ ‚ کاهش قابل توجه خونریزی و آسیب بافتی و عدم نیاز به تزریق خون ‚ امکان برداشت تدریجی و کنترل شده چربی ها ‚ عدم نیاز به مراقبت های ویژه پس از عمل ‚ عدم وجود عوارض بیهوشی ‚ عدم شل شدن پوست ‚ کوتاه بودن دوران نقاهت .